Integracja Sensoryczna

Zacznijmy od podstaw - jak poznajemy świat?

Nasz mózg nieustannie odbiera i przetwarza różne informacje ze świata zewnętrznego. Dzięki zmysłom takim jak wzrok, słuch, węch, dotyk, smak, zmysł proprioceptywny (czucia głębokiego) i przedsionkowy (równowagi) odbieramy bodźce, które niosą informacje o otaczającym nas świecie do ośrodkowego układu nerwowego. W ten sposób poznajemy świat i uczymy się właściwego reagowania na wymagania środowiska w którym żyjemy.

Co jeśli dziecko nieprawidłowo przetwarza bodźce?

W przypadku, gdy dane dostarczane do mózgu są zniekształcone lub nieprawidłowo przetworzone, to ich użycie ulega zaburzeniu. Mózg oraz cały system nerwowy nie mogą bez
zakłóceń integrować informacji pochodzące ze zmysłów i wtedy mówimy o zaburzonym procesie przetwarzania procesów sensorycznych.

Kiedy możemy stwierdzić, że dziecko ma zaburzenia integracji sensorycznej?

Dzieci z zaburzeniami Integracji Sensorycznej zwykle zachowują się inaczej niż rówieśnicy, co nie jest ich złą wolą lecz odmiennym funkcjonowaniem układu nerwowego. Dziecko z zaburzeniami integracji sensorycznej może być postrzegane jako niegrzeczne, leniwe, dziwne, nieporadne, niechlujne, źle wychowane, agresywne, niedelikatne, roztargnione, nieprzewidywalne w zachowaniu, unikające kontaktów społecznych

Jakie mogą być skutki zaburzeń integracji sensorycznej?

Z czasem dziecko zaczyna wierzyć w to, co słyszy o sobie samym, ma niską samoocenę, jest samotne w grupie. Dlatego trzeba takiemu dziecku pomóc. Profesjonalną pomoc uzyska podczas terapii poprzedzonej diagnozą pod okiem doświadczonego terapeuty.

Korzyści z uczęszczania na terapię integracji sensorycznej (SI)

Korzyści płynące z udziału w terapii integracji sensorycznej są uzależnione od indywidualnych zaburzeń dziecka. Wśród ogólnych zalet terapii można jednak wymienić nie tylko zwiększenie sprawności fizycznej (koordynacji, równowagi czy zdolności manualnych), lecz także zyskanie kontroli nad emocjami. Co więcej dziecko uczęszczające na terapię integracji sensorycznej uczy się poczucia własnej wartości, co przedkłada się na umiejętne budowanie relacji z innymi.

Zachowania, które mogą wskazywać na zaburzenia integracji sensorycznej:

  • nadmierna ruchliwość, impulsywność,
  • upodobanie do skakania z wysokości, skakania po meblach,
  • niezgrabne ruchy, dziecko często upada, potyka się, traci równowagę, ma kłopoty z koordynacją,
  • brak „wyczucia” i delikatności przy okazywaniu uczuć (zbyt mocne przytulanie się),
  • trudności w uczeniu się (zapamiętywanie, czytanie, pisanie, liczenie).
  • trudności w nauce jazdy na rowerze,
  • niechęć do obcinania włosów i paznokci oraz innych zabiegów pielęgnacyjnych,
  • opóźniony rozwój mowy,
  • trudności z koncentracją,
  • niechęć do zabaw manualnych (rysowanie, wycinanie, kolorowanie),
  • chodzenie na palcach,
  • upodobanie do przepychania/ciągnięcia innych osób lub przedmiotów,
  • mylenie podobnych liter (p-b-d, l-t-ł),
  • niechęć do zabaw ruchowych z rówieśnikami,
  • niepewność podczas poruszania się, niechęć do karuzeli i huśtawek,
  • trudności na rytmice lub na zajęciach W-F,
  • nieuzasadnione agresywne zachowania wobec otoczenia,
  • wybiórczość jedzeniowa,
  • trudności z zasypianiem.

Terapia okazuje się skuteczna w pracy z dziećmi z zaburzeniami rozwoju:

  • autyzm
  • zespół Aspergera
  • zespół kruchego chromosomu X
  • niepełnosprawność intelektualna
  • mózgowe porażenie dziecięce
  • zespół Downa
  • grupy ryzyka: wcześniaki i dzieci po uszkodzeniach okołoporodowych